في خلقه و استكثار الطاعة و نسيان فضله و كرمه ، و لا تزداد بذلك من الله تعالى الا بعدا ، و لا تستجلب به على مضى الايام الا و حشة . [ ( ترجمه ) ] و قرار بده ذكر خداوند متعال را به خاطر اين كه او تو را ياد مىكند ، زيرا او تو را ياد كرده و مىكند در حالى كه از تو بىنياز است ، پس ذكر كردن او تو را مهمتر و بالاتر و تمامتر و روشنتر و هم سابقتر است از ذكر تو او را . و معرفت پيدا كردن تو به اينكه او تو را ذكر كرده است ، موجب خضوع و حياء و تواضع و انكسار تو است ، و از اين معرفت ديدن فضل و كرم سابق او حاصل مىشود ؛ و هم عبادتهاى تو در اين هنگام كوچك و كم مىشود در مقابل احسان و كرم او اگر چه طاعت تو بيشتر باشد ، و باز اعمال تو براى او خالص مىشود . و اما رؤيت و توجه تو به ذكر پروردگار متعال ، پس موجب خود بينى و خود نمايى و سفاهت و درشتخويى با مردم و زياد شمردن عبادت خود و فراموش كردن فضل و احسان او است ، و اين معنى زياد نكرده و نتيجه نمىدهد مگر دورى از حق را ، و تحصيل نكرده و بدست نمىآورى به مرور ايام مگر وحشت و اضطراب خاطر را . [ ( شرح ) ] آرى وظيفهء سالك اينست كه : هميشه خطاها و معاصى و بديها و جهات ضعف و عيوب و نواقص خود را ببيند ، و اين ديدن از دو راه حاصل مىشود : اول - به واسطهء توجه به جزئيات و خصوصيات اعمال و كارهاى خود در مقابل عظمت و جلال حق و هم نسبت به حقيقت وظائف خود به آن طورى كه لازم است ، كه در اين صورت همه را ناقص و معيوب خواهد ديد . دوم - از لحاظ توجه به لطف و احسان و كرم و مهربانى و فضل و نعمتهاى فعلى و گذشتهء حق تعالى است كه : در مقابل اين الطاف نامتناهى ، آنچه بجا آورده و يا انجام داده شود ،